Week 17

Voor vandaag stond een grappig vluchtje gepland. We gaan namelijk naar Venice, niet dat dat nu zo speciaal is, maar we gaan met drie vliegtuigen en gaan dan daar eten met z'n allen!

Het plannen ging voorspoedig tot we bij het weer kwamen, want net in de regio boven Venice hangen aardig wat onweerswolken waar we eigenlijk niet in de buurt willen komen. Tja, en wat dan? En zo stonden er 5 man met drie instructeurs te discussieren (allemaal tegelijkertijd) over wat nu het beste plan zou zijn. Uiteindelijk besloten wij (Melanie, ik en Jonas) om de heenweg via het zuiden te vliegen, en zo de buien te ontwijken, en ook om met volle tanks weg te gaan zodat we geen brandstof hoefden bij te tanken in Venice.

Zo gezegd zo gedaan, en inderdaad kwamen we op de heenweg geen gekke buien tegen, totdat we bij Venice in de buurt kwamen, toen hingen er toch een paar onweerswolken om het veld heen. De verkeersleider leidde ons een stuk richting zee, voordat we om de bui heen Venice konden zien liggen, met een onweerswolk die precies tot aan de rand van het veld kwam. Op dit moment zagen we het toestel van Michiel, Joeri en DJ over ons heen gaan vanaf de andere kant, en zijn we hun gevolgd naar het veld toe. Melanie besloot om maar zo snel mogelijk aan de grond te staan, en dat was geen slecht idee! De landing was, ehhh, interessant, en toen we eenmaal stonden kwam de regen ons inderdaad al snel achterna!

In de buurt van Pahokee, bij Lake Okeechobee, hier en daar een wolkje, geen probleem!

Dat witte streepje daar links is de runway, en dat grijze daarachter is een onweersbui!!

Dit waren twee toestellen aan de grond, maar we vroegen ons toen wel af waar Rick met Mark Lazarus en een andere instructeur, Mike Svennild, achterin, intussen bleef? Deze kwamen tien minuten later ook aan, en hierna hebben we zeer goed gegeten in een restaurant op het vliegveld, waar de hele aankleding van de tent de sfeer van de tweede wereldoorlog uitstraalde (of een willekeurige andere oorlog naar keuze). Alleen het luchtalarm wat op een gegeven moment afging, samen met de rook die ineens in de ruimte hing, was misschien een beetje overdreven!

V.l.n.r: Mark Lazarus, Mike Svennild, Dejan Janevski, Jonas Mullins, ikke, Melanie, Michiel, Joeri en Rick

Ik mocht na het eten weer terugvliegen naar huis, maar eerst hebben we nog tien minuten over een donker vliegveld gewandeld, op zoek naar brandstof voor de andere twee toestellen! Dit bleek er uiteindelijk wel te zijn, en in het donker was het een hele rustige vlucht naar Fort Pierce toe (het slechte weer was intussen overal weer verdwenen). Boven Lake Okeechobee hadden we nog de grappige situatie dat er drie vliegtuigen tegelijk rondom Pahokee vlogen danwel met een approach bezig of onderweg naar Fort Pierce! In totaal was het een zeer geslaagde avond.

Hierna was deze alleen nog niet helemaal over want intussen hebben vandaag de laatste 005-ers hun CPL examen gehaald, en dus gaat ook deze groep morgen weer naar huis toe! Tja, daar moest nog even op gedronken worden.......

Voor vandaag stond het vertrek van 00-05B, nou ja, de tweede helft hiervan, op het programma. Om 12:00 stond het busje voor de rit naar Miami klaar, en even later werd er al druk ingeladen.

Daan staat te puzzelen, hoe gaat dit nu weer passen?

Intussen heeft Jouke nog een kleine inpakcrisis: hij is nog niet helemaal klaar!

Voordat iedereen klaar was, afscheid had genomen, de laatste foto's waren genomen, en iedereen in de bus paste was het alweer wat later, maar zo konden ook Daan, Rens, Jouke, Frank en Marielle weer het Nederlandse weer op gaan zoeken.

Dit is gewoon een vreemd stel, en dat vond mijn camera ook: de foto mislukte! Overbelicht en compleet groen! Toen heb ik de rest van de kleurtjes er ook maar uit gehaald... nu lijkt het nog een beetje op een sfeerplaatje

Daaag!

Diezelfde avond mag ik naar Whitted field vliegen, net onder Tampa. Hier hebben we (dezelfde bemanning weer: Melanie, ik en Jonas) even snel een broodje gegeten voordat Melanie ons weer in het donker naar huis mocht vliegen. De zonsondergang toen we net waren opgestegen was erg mooi!

Voor vandaag staat vluchtje D28 op het programma. Deze keer geen lange vlucht maar we blijven in de buurt om weer eens wat maneuvres te oefenen. Iets wat tijdens het cross-country vliegen anders ook maar weer verstoft. Dit ging allemaal weer goed, blijkbaar beginnen al die uren vliegen toch hun vruchten af te werpen!!

Eenmaal weer terug hadden we het even over de planning, en met name toen ook over mijn nachtsolo, die ik nog niet heb gedaan. Officieel is dit vluchtje S22, maar gezien de bosbranden van even geleden heb ik dat toen gecanceled, en ben er nog niet aan toegekomen om dit in te halen. Dan vanavond maar vind Jonas! Ok, ik vind het prima!

En zo zat ik om 20:00 in mijn eentje in een Arrow, en ben ik mijn nachtlandingen gaan doen. Het doel van de vlucht is om in ieder geval een uur te vliegen, en 5 landingen te maken. Officieel moeten dit 'full-stop' landingen zijn, dus touch & go's zijn niet goed genoeg. Uiteindelijk heb ik er 6 van gemaakt voor de zekerheid. Het is even een vreemd idee, vliegen bij nacht heb ik nu al vaker gedaan maar in je eentje is toch wel weer even vreemd. Het landen in het donker is toch iets waar je aardig bij uit moet kijken, maar het ging toch aardig goed vond ik zelf. Het waren allemaal nette landingen, dus zoals ik hierboven al opmerkte, blijkbaar begin ik het te snappen!

Vandaag was weer een vrij dagje, goede gelegenheid dus om weer eens de was te doen en wat boodschappen te halen. Dat was er allebei weer eens bij in geschoten de laatste dagen.

Volgens de planning gaat er vanavond weer een Space Shuttle omhoog! Aangezien er een groot aantal mensen van 01-01 ook geinteresseerd is en iedereen ook vrij en in het bezit van een auto is hadden we al besloten om een stuk naar het noorden te rijden zodat we dit spektakel van wat dichterbij mee konden maken. Zo gezegd zo gedaan en zo reden we dus al bijna een uur over de I95 naar het noorden met twee auto's vol met camera's toen op de radio te horen viel dat de lancering wegens slecht weer een dag uitgesteld was. Tja, toen zijn we maar de toeristische route terug gereden. Hierbij bleek de voorspelling aardig te kloppen gezien het grote aantal flitsen en de regen die we tegenkwamen. We hebben de Shuttle nog wel zien staan! Toen we over een brug reden ten zuiden van Kennedy Space Center zagen we in de verte de Shuttle staan, nouja, een hel verlicht wit vlekje waarvan we toch eigenlijk wel zeker weten dat het hem echt wel was hoor!!

Niet zo'n spannende dag: we staan op tijd klaar om aan het begin van de middag naar Sanford te gaan, maar de radar en de vooruitzichten laten grote onweerswolken zien. Dan maar ergens anders heen plannen: de westkust! Hmm, ook hier wordt onweer verwacht, en ook vanuit het zuiden begint er vanalles richting Fort Pierce te drijven. Dus we kunnen misschien wel weg, maar kunnen we dan terugkomen? Het is leuk om op instrumenten te kunnen vliegen, maar met onweer nemen we geen risico! Dus dan maar cancelen, en morgen nog eens proberen.

Eenmaal terug willen we (Melanie, Barber en ik) even koffie gaan drinken ofzo in Vero, maar eenmaal in de Buick gezeten blijkt deze een nogal schurend geluid te maken tijdens het rijden. Gisteren deed hij dit ook al met remmen, wat aangeeft dat de remblokken het beginnen op te geven. Maar nu doet hij het constant, dat kan niet goed zijn! Dus gelijk weer omgedraaid na een paar meter, en stilzetten die auto. Even navragen bij Jos die er wat meer verstand van heeft dan ik geeft dezelfde conclusie: remblokken waarschijnlijk. En aangezien er niet mee te rijden valt zo, dus zelf vervangen! Hierna zijn Barber, Melanie en ik even met Joe (amerikaanse student hier) meegereden naar de 'Discount Auto Parts' en hier hebben ze de blokken die we zoeken. De prijs valt gelukkig al mee. Eenmaal terug de auto op de krik gezet, en het wiel er eens afgehaald. Dit geeft al wat meer zicht op de zaak. Met een beetje gezond verstand, grof geweld, een beetje advies van Jos, en wat zweet (oja, en een stuk gereedschap dat het halverwege opgaf) hebben Melanie en ik toch aardig rap de remblokken aan de voorkant vervangen. Inderdaad zat er links voor een blok dat echt helemaal op was, dus het was hoog tijd! Eindresultaat: de dames hebben weer een rijdende auto, en ik heb weer even leuk geknutseld.

Die avond zijn we nog met een ploegje naar de film 'The Sum of all Fears' geweest. Gebaseerd op een Tom Clancy boek hebben ze er een vooral visueel hele goede film van gemaakt. Veel special effects, goed in elkaar gezet, de moeite van het naar de bioscoop gaan zeker waard.

Vandaag hebben we dan wel dat vluchtje naar Orlando Sanford gemaakt. Om acht uur zijn we vertrokken en tegen tweeën waren we weer terug. Er zijn nog steeds zaken die niet helemaal vloeiend lopen maar over het algemeen ging het zowel voor Melanie als voor mij best wel goed. Mag ook wel want dit was vluchtje 29, en na 30 en 31 is het alweer tijd voor de pre-eind check. Hierna zit nog een gewone vlucht en de eindcheck is vluchtje 34! Hierna ben ik er nog niet hoor, want dan moet ik nog acht vluchtjes doen en hierna mijn CPL examen. Maar het einde is zeker in zicht!!

Voor vandaag heb ik weer een vluchtje mogen plannen, maar deze keer niet zo ver weg. Melanie heeft vandaag andere dingen te regelen en we kunnen deze keer dus niet twee vluchten aan elkaar plakken, waardoor je een stuk minder ver weg kan. Dus maar naar North County gevlogen, in de buurt van West Palm Beach. Dit ging voorspoedig, dus die laatste vluchtjes mogen er aan komen!!