Onweerswolkje vanuit het vliegtuig
Dag 142 - 24 Juni 2002 - Maandag
Ik stond gelukkig al wel op het rooster voor vandaag, in de morgen met Toby Kallner. Niet mijn favoriete instructeur moet ik zeggen, maar vooruit dan maar. Voor de vlucht gaan we nog even kort door de theorie heen, zodat we zeker weten dat we het allebei over hetzelfde hebben. Het vliegen hierna gaat, met de tips van Toby erbij, helemaal niet slecht. Zo had ik het ook op het examen moeten doen, maar ik moet zeggen dat het hier op Fort Pierce wel een stuk makkelijker gaat, hier ken ik de omgeving op mijn duimpje en zijn er genoeg herkenningspunten te vinden. Goed, hierna ben ik in ieder geval wel weer klaar voor het her-examen, maar wanneer wordt dit?
Een kort gesprekje met Dunweg als ik weer terug ben belooft wel wat: het weer is inderdaad waarschijnlijk te slecht voor examens vanmiddag, maar misschien goed genoeg voor mijn vluchtje. Maar dit weten ze pas om drie uur, als het examen zou moeten beginnen. En hij zou het ook geen probleem vinden om een keer vroeg op een ochtend met mij te gaan vliegen. Dus misschien morgenochtend half acht? Ik vind alles prima, dus ik wacht wel af wat er gaat gebeuren vanmiddag. In de tussentijd even het thuisfront op de hoogte houden en wat eten lijkt een goed plan.
Zoals wel vaker loopt het telefoneren wat uit, en het is alweer tegen half drie als ik weer richting operations loop. Ik heb Jolanda beloofd terug te bellen als ik weet wanneer ik het examen af mag maken. Eenmaal binnen roept Joeri naar me dat ze mij aan het zoeken waren, ze hadden al een paar keer proberen te bellen! Tja, dat is niet gelukt, da's niet zo moeilijk. Maar het weer is inderdaad slecht, maar Dunweg wil nu wel even met mij gaan vliegen! Ok, hoeveel voorbereiding ik nodig heb? Weinig, vliegtuig regelen, papiertjes invullen, over tien minuten buiten? Geen probleem.
In het vliegtuig gezeten legt Dunweg uit wat het plan is, en begin ik weer aan het bekende rijtje: het weer uitluisteren, checklists afwerken, motor starten, meer checklists, en taxiën maar. Eenmaal in de lucht hangen de wolken inderdaad erg laag, en het eerste circuitje ligt op 800 voet hoogte i.p.v. de normale 1000 voet. Dit gaat goed, maar hierna leggen we het circuit nog lager: op 500 voet, waardoor het weer een 'officieel' low circuit wordt. Met deze variant ga ik nog twee keer rond, waarna ik weer terug mag taxiën naar Pan Am. Eenmaal tot stilstand gekomen en met de motor af draait Dunweg zich naar me toe en steekt zijn hand uit: "Ik mag je een goede reis naar huis wensen"! Twee seconden stilte terwijl het bezinkt, en daarna begin ik me toch een aardig stuk beter te voelen dan de afgelopen twee dagen!
De nabespreking haalt nog wat kleine zaken naar boven, maar niets dat een positief resultaat in de weg staat. Hierna is het papieren invullen geblazen, want hiermee is mijn allerlaatste vluchtje in Florida een feit, en moet wel al het papierwerk kloppen voordat ik ervandoor ga! Zodra ik dit in orde heb loop ik maar eens richting de dorms en richting een telefoon. KLM bellen lijkt me een goed plan. Als ik onderweg bij de dorm van Charlotte en co. binnen loop blijkt Barber net met KLM aan de telefoon te hangen, zij heeft ook haar examen met Kevin af kunnen maken vanmiddag en is net haar ticket naar morgen aan het verzetten. Ze kan hierdoor mooi de telefoon aan mij doorgeven en ik regel hetzelfde. Zo snel mogelijk naar huis nu! Hierna ga ik Jolanda maar eens bellen. Twee uur geleden wist ik nog niet wanneer ik weer kon vliegen en nu kan ik vertellen dat ik er aan kom! Maakt het toch een erg leuk telefoontje!
Die avond is het inpakken, spullen weggooien, tussendoor nog even wat drinken om het heuglijke feit te vieren, hoewel ik niet in een zuipbui ben (ik hou het dan ook maar bij de alcoholvrije versnaperingen, in tegenstelling tot anderen, Charlotte is trouwens vandaag ook geslaagd!). Groep 1 van klas 01-02 komt vanavond ook aan na een aardige vertraging op Schiphol, en deze kunnen nog mooi even verwelkomd worden voordat we ervandoor gaan! Een puzzeltje is nog hoe we trouwens op Miami gaan komen morgen. Er is wel een auto beschikbaar maar nog niet iemand die zo gek is om het hele eind heen en weer te rijden. Hiernaast doen Joeri en Bart morgenochtend examen en die willen als dit goed gaat ook wel mee naar Miami morgenmiddag. Het probleem is dat we dan wel een grote auto nodig hebben om alle koffers er ook nog eens bij te passen. En we weten pas vlak voordat we weg moeten of ze wel mee gaan! Hmm, eens even over nadenken, ik weet namelijk ook nog wel een andere oplossing.
Dag 143 - 25 Juni 2002 - Dinsdag
Vandaag vroeg op, laatste stukje koffer inpakken, en eens gaan kijken hoe het met de examens staat. Bart en Joeri zijn inderdaad op pad, dus wordt het afwachten of ze het halen. Intussen is er nog steeds geen chauffeur gevonden, dus vind ik het tijd worden voor mijn alternatieve plan: bij Tiki's een auto van Hertz huren. Deze kan ik op Miami weer inleveren en dit scheelt een chauffeur en een hoop onnodig gedoe en geregel. Nu ik deze auto heb kan ik ook mooi nog even snel wat andere gekke dingen regelen. En hierna kan ik mijn koffers er in gaan gooien. Intussen zijn er wat resultaten binnen: Bart moet nog wat over doen en Joeri heeft het niet af kunnen maken, dus die gaan toch niet mee. We besluiten om 12:30 richting Miami te gaan, en hiervoor moet ik nog even mijn pasje en sleutel inleveren, wat papieren invullen. En hierna is het afscheid nemen. Dit duurt altijd wat langer dan gepland, maar met een beetje vertraging rijden we voor de laatste keer bij Pan Am weg. Het zal nog wel tot aan Miami duren voordat het idee dat we echt naar huis gaan realiteit wordt!
Onderweg gaat het allemaal redelijk snel, maar bij Miami in de buurt komen we toch echt in de file te staan. Je zou het niet verwachten op een dinsdag om 14:30 maar het is toch zo. Eenmaal hier door heen moeten we nog de Hertz vinden om de auto weer in te leveren. De eerste keer volgen we netjes de borden tot een punt waar er twee bordjes staan en drie mogelijkheden. Tja, en dan neem je natuurlijk de verkeerde. En zo kunnen we, intussen al aardig richting de late kant, nog eens een heel eind terug voordat we weer om kunnen keren en het nog eens kunnen proberen. Bij Hertz aangekomen gaat alles redelijk snel, maar we hebben met z'n tweeën toch aardig wat troep bij ons, en het overstappen op het busje van Hertz gaat hierdoor niet zo ontzettend snel. Deze zet ons voor de terminal af waar we aan kunnen sluiten in de rij voor de check-in die toch redelijk lang is. Het is intussen minder dan de aanbevolen twee uur voor vertrektijd, maar als we maar niet teveel gekke controles krijgen moet het toch wel goed gaan. Tijdens het wachten probeer ik Jolanda nog even snel te bellen, maar mijn toch redelijk betrouwbare telefoonkaart geeft geen sjoege vandaag. Dan later nog maar een poging. Bij de check-in krijgen we nog een discussie over mijn extra tas, deze moet officieel $140 dollar extra kosten!!! En aangezien mijn handbagage ook al over de limiet zit..... dit bedrag is toch te gortig zodat hij dan maar als handbagage mee gaat, maar op het laatste moment roept de baliemedewerker dat ik hem toch maar op de band moet gooien, zonder nog wat over geld te zeuren! Dat komt mooi uit! Eigenlijk moesten we ook nog betalen voor het omzetten van de datum van het ticket, maar ook hierover is hij niet begonnen, dus zonder het te weten heeft hij ons een hoop geld uitgespaart.
Hierna is het snel door de controle, naar de gate, en hier kunnen we even uitblazen. De deuren zijn nog niet open dus nu kan het niet meer fout gaan. Hiervandaan kan ik ook nog even met Jolanda bellen om te melden dat ik echt er aan kom.
De vlucht lijkt uiteindelijk niet te lang te duren ondanks het feit dat het toch zo'n 8:40 duurt. Onderweg krijgen we nog een prachtig uitzicht op een onweerswolk waar we omheen moeten. En een zons-ondergang en weer opkomst binnen 5 uur aangezien we hem tegemoet reizen.
Onweerswolkje vanuit het vliegtuig
Dag 144 - 26 Juni 2002 - Woensdag
En zo sta ik weer op Nederlandse bodem. 144 dagen later, 160 vlieguren en een hoop ervaringen rijker, en moe van de reis. En dat wordt ook het eind van dit verslag, voor de rest van de verhalen ben ik gewoon weer in Amsterdam te vinden!