Dag 15 - 18 februari 2002 - Maandag

Vandaag stond ik op het schema voor 14.00 maar in de ochtend leek het er al op dat het niet door zou gaan aangezien er een stevige wind stond die ook nog eens niet stabiel was. Vooral windvlagen, omdat je ze niet kan zien aankomen, is iets dat we graag nog even bewaren voor als we wat meer ervaring hebben.

Vanochtend eerst even wezen boodschappen doen met de Pan Am bus. Er rijd dagelijks een busje heen en weer naar de supermarkt in Fort Pierce dus zolang je niet steeds om die tijd hoeft te vliegen hoef je niet zonder boodschappen te zitten hier. Maar ik heb weer voldoende proviand om het een paar dagen uit te houden, wel zo makkelijk want het schema is door het weer en andere zaken nog wel eens aardig veranderlijk en nu hoef ik me niet druk te maken dat ik zonder eten kom te zitten.

Inderdaad was het weer nog steeds onrustig toen ik om 13.00 bij Operations rondliep en na alle gegevens bestudeerd te hebben vond ik het net goed genoeg om te gaan vliegen maar mijn instructeur vond dat niet, en ja, wie heeft er dan het laatste woord...

Hij vond het een iets te grote stap om gelijk met dit soort wind te gaan oefenen met landingen en daar heeft hij ook wel gelijk in. Ik had alleen graag gevlogen....
Ach, morgenmiddag om 15.00 sta ik weer op het schema, proberen we het dan toch weer? Als het goed is werkt het weer dan wat meer mee. De middag was niet helemaal verloren want ik heb nu een uitgebreide uitleg gekregen over de verschillende bronnen die te raadplegen zijn over het weer en hoe je ze moet gebruiken. Ook erg nuttig. En toen ik weer hier terug was zijn we met zes man gaan volleyballen op het veldje dat hier voor de deur ligt (naast de tennisbaan).

Dag 16 - 19 februari 2002 - Dinsdag

Vandaag was een beetje een herhaling van gisteren aangezien ik weer in de middag gepland stond en net zoals gisteren het weer niet mee wilde werken. Wederom werd wegens te harde wind mijn vlucht gecanceled maar de nu vrije tijd is door mijn instructeur ingevuld met een aantal uitgebreide briefingen over diverse onderwerpen die voor het solo vliegen behandeld moeten worden. Verder was de dag niet zo spannend eigenlijk. Ik heb mijn theorieboek nog maar eens wat aandachtiger bekeken en mijn computer gezelschap gehouden. Misschien minder nuttig maar het werkt ook om de tijd door te komen.

Dag 17 - 20 februari 2002 - Woensdag

Vandaag weer vroeg uit de veren voor een vluchtje om 7.00. Inderdaad had dit het gewenste resultaat dat de lucht nog rustig was en de wind dus binnen mijn limieten (het toestel kan wel meer aan maar ik nog niet!).

Na een paar dagen stilstaan was het weer even wennen, maar dat duurde niet lang. 6 Touch en Go's later hebben we nog wat andere manouvres gedaan en zijn we weer terug gekeerd richting Fort Pierce. Eenmaal omgedraaid bleek het veld al een stuk dichterbij te zijn dan ik zelf dacht en de procedures voor daling, approach, circuit en landing moesten ineens heel erg snel achter elkaar afgehandeld worden waardoor het niet echt een 'ontspannen' landing werd, maar verder vond ik de vlucht wel geslaagd. Voor morgen proberen we weer een vroeg tijdstip te regelen zodat we tenminste verder komen in het programma. Dit was missie D07 (D staat voor Dual, met instructeur) en over (als het goed is) drie missies volgt D11, de Pre-solo check waarbij je met een andere instructeur vliegt die beoordeeld of je alles goed genoeg beheerst om het in je eentje te kunnen. De vlucht hierna is dan D/S12 waarbij je instructeur halverwege (op de grond) uitstapt en je drie landingen in je eentje mag gaan doen. Nog even doorwerken dus!

Voor Mélanie was het vandaag al zover: gelijk met mij vloog zij ook maar dan op missie D11, helaas niet helemaal geslaagd. Het plan leek nu dat ze morgen de check over mocht doen en dan of morgen of daarna solo. Een paar uur later bleek echter het weer en het schema het toe te laten dat ze de check goed af kon maken en daarna vloog ze voor het eerst solo! Niet helemaal vlekkeloos volgens haar (en Barber's) woorden, maar de eerste mijlpaal zit er voor haar alweer op. De hieropvolgende ceremonie bestond uit het opwachten van haar vliegtuig, Mélanie naar het zwembad vervoeren, erin mieteren en daarna mocht haar instructeur ceremonieel haar das (bij de dames: sjaaltje) afknippen voor zijn eigen verzameling.

Dag 18 - 21 februari 2002 - Donderdag

Hmm, je raakt zo met al dat gevlieg en mensen die op verschillende dagen vrij zijn goed de draad kwijt. Ik dacht dat het vandaag dinsdag of woensdag was.... ach, zal wel met m'n hoofd in de wolken gezeten hebben.

Vanochtend om 8.00 begonnen met voorbereiden van mijn vluchtje D8. Toen we eenmaal weg waren was het erug druk met vertrekkende toestellen dus toen ik bij de baan kwam stonden er al vier toestellen voor me, en nadat deze, en nog twee andere vertrokken waren mocht ik pas! Na de start zijn we weer circuitjes gaan oefenen dus ik ben vrolijk zo'n keer of vijf rondgeweest maar helaas wilde niet elke landing even mooi worden als ik wilde. Het was ook weer een beetje turbulent, iets dat niet meehelpt maar ik denk ook dat meer oefenen geen kwaad kan hier en daar. Ach morgen mag ik weer. Alleen even het weer in de gaten houden want ik sta voor 10.00 op het rooster maar ze verwachten tegen die tijd een enorm koufront dat hier langs gaat trekken. Niet dat het dan koud wordt..... maar al die andere dingen die erbij horen zijn zo lastig: regen, laaghangende bewolking, sterke wind (inclusief stevige turbulentie), misschien een beetje onweer? Ach, dan heb ik maar een lang weekend.

Ik heb maar vast bij het huurbedrijf een auto gereserveerd voor het weekend zodat ik niet weer weg wil en niet kan. Ik weet nog niet precies waar ik heen ga maar ik heb al wel wat leuke plannen.

Er zijn al meer mensen die in de buurt van hun solo komen, met wat geluk wordt dat dit weekend al voor sommigen maar dat hangt natuurlijk ook van het weer af. Als ik op schema door ga wordt de mijne ergens rondom volgende week woensdag. We zullen ons best doen! Ik moet voor die tijd nog wel even naar de theorie kijken want we worden voor de solo ook nog even ondervraagd over onze kennis van de feitjes!

Dag 19 - 22 februari 2002 - Vrijdag

De plannen werden gisterenavond laat ineens gewijzigd want met het slechte weer in aantocht leek het mijn instructeur een goed plan om de vlucht van vandaag maar vast naar zaterdag te verzetten. Tja, en dat is net die dag dat ik dacht vrij te zijn en een auto heb geregeld. Toch maar gewoon zo gehouden want aan het weer te zien gaat die vlucht toch niet door en kan ik de rest van de dag nog wel boodschappen doen en naar Vero Beach enzo.

Vandaag was verder helemaal niet zo spannend aangezien ik hier weinig te doen was. 's-avonds werd het weer leuk toen we na het eten even naar de kermis zijn gelopen die hier naast het Pan Am terrein staat sinds twee dagen. Of zoals het officieel heet: The 37th Annual St. Lucie County Fair. Omdat we de kortste route zochten zijn Bas en ik om de Pan Am gebouwen heen gelopen en vonden toen een hek dat half open stond zodat we het terrein op konden. De anderen dachten via een andere route te kunnen en wij verwachtten hen dus wel op het terrein aan te treffen. Daar kwam dus niets van, we hebben uitgebreid rondgezocht maar konden ze niet vinden. Toen we aan de andere kant van het terrein kwamen wisten we ook waarom: hier was de officiele ingang waar je per persoon $6 moest betalen om binnen te komen!

Afijn, wij hebben dus even leuk gratis rond kunnen kijken. Het was een echt Amerikaanse vertoning trouwens, inclusief lokale Miss-verkiezing (of zoiets dergelijks), koeienshow, en veel vreettenten. Verder een paar al wat langer meegaande attracties en heel veel tentjes waar je XXL-size knuffeldieren kan winnen. Dit is een vreemde beroepsgroep trouwens want elke tent waar je langsloopt wordt je door drie man aangesproken, 'hey, try this', 'I'll give you one shot free', 'anyone taller than me gets a free shot'. De eerste keer wel grappig maar als ze het elke keer doen wordt je er al snel ziek van want je krijgt de kans niet om rustig rond te kijken. Je moet of een hele discussie aan gaan of 'no thanks' roepen en snel doorlopen. Afijn, Bas is vijf dollar kwijt geraakt bij een heel simpel uitziend spelletje waar je een bal via een bord in een bak moet zien te mikken. Lukte dus niet in drie pogingen. Ik heb toen maar geprobeerd of de kruisbogen een beetje recht waren, en dat viel ook tegen. Ik kreeg nog wel een kralenketting voor de moeite! Joepie!

Dag 20 - 23 februari 2002 - Zaterdag

Vanmorgen eerst de auto op wezen halen, een donkergroene Nissan Sentra uit 2001! Gelijk maar even misbruik wezen maken van mijn vervoer door naar de Wallmart te rijden en de achterbak eens goed vol te laden. Hoef ik geen boodschappen meer te halen de komende week.

Toen ik hier weer terug van was mocht ik me gaan melden want hoewel de bewolking zowat op straat hing en het aardig regende moet je toch zorgen dat je er bent om dan met je instructeur te bespreken of je nu wel of niet gaat vliegen. Helaas vond hij dat ik toch nog even moest wachten met m'n beslissing, en ben ik dus nog maar even aan m'n theorie gaan zitten. Een uurtje later werd het er niet beter op dus hebben we de knoop doorgehakt, de vlucht gecanceled en zijn we de theorievragen nog even door gaan nemen en hebben we nog wat onderwerpen besproken. Voor de pre-solo check is het de bedoeling dat je instructeur allerlei onderwerpen nog eens duidelijk aan je heeft uitgelegd, dus vandaag konden we weer een aantal van de lijst afstrepen. Hierna was het echt over met het vlieggedeelte en ben ik me weer om gaan kleden en in de auto gestapt richting Vero Beach.

Daar aangekomen ben ik een beetje rond gaan kijken in de Indian River Mall, gedeeltelijk omdat ik op zoek ben naar een goed horloge, maar ook om eens te zien wat er zoal te doen is. Beide viel tegen, ik kon niet echt vinden wat ik zocht. Ach, weet ik ook weer wat daar allemaal te halen is, handig voor de volgende keer. Hierna ben ik via de 'toeristische route' via de andere kant van de rivier weer richting Ft. Pierce gereden. Ft. Pierce en Vero Beach liggen tegen een rivier aan officieel, maar op de kaart lijkt het alsof er een stuk land is afgeknipt en een duw richting de oceaan heeft gekregen. Via deze dunne strook land ben ik weer naar Ft. Pierce gegaan. Veel is hier niet te doen, vooral dure appartementen, hotels en huizen leek het. Ach, ondanks dat ik eigenlijk de hele dag vrij zou zijn heb ik intussen in ieder geval al wat kilometers gemaakt zodat ik een beetje aan het rijden hier heb kunnen wennen. Dit scheelt alvast want ik wil morgen naar Kissimee en dat ligt zo'n twee uur rijden verderop. Wat daar te zien is?? Oude vliegtuigen natuurlijk!

Dag 21 - 24 februari 2002 - Zondag

Het was een beetje vroeg opstaan voor een zondag, maar ja, dan heb je ook wat aan je dag, en dus zat ik om 8.10 in de auto onderweg naar Kissimmee. Vanuit Fort Pierce betekent dat de Florida Turnpike, de tolweg die dwars door Florida loopt en die hiervandaan de makkelijkste en kortste route bied naar Kissimmee toe. Zodra je op deze weg zit kan de cruise control aan en daarna wordt het een redelijk saaie rit want het was redelijk rustig op de weg en er is verder weinig te zien, en dat duurt dan zo'n 130 km lang. Vanaf de afslag moest ik toen nog een stuk door Kissimmee zelf voordat ik aan de andere kant van het stadje de juiste weg vond en even later mijn bestemming: Tom Reilly's Warbird Restoration Museum. De eerste indruk als je erop af rijd is een grote hangar die de status nieuw al heel lang kwijt is en daarnaast een aantal vliegtuigen in zicht die hier en daar ook betere tijden hebben gezien. Reilly Aviation is een bedrijf dat oude toestellen uit de tijd rondom de tweede wereldoorlog restaureert en weer vliegwaardig aflevert aan de klant. Sinds het bedrijf bestaat hebben al 9 bommenwerpers zo weer het luchtruim gekozen! Naast deze bron van inkomsten is het dus ook een museum waar een redelijke verzameling te vinden is.

In het museum, de ene hangar die het bedrijf rijk is, word je rondgeleid door een medewerker van het museum die bij elk toestel wel iets te vertellen heeft. Hoewel hij dus overal wat vanaf lijkt te weten viel het me alleen wel op dat de geschiedenis en de feiten hier en daar niet helemaal klopten. Toch vertelde hij een leuk verhaal, ook wat waard. Hierna kan je zelf de hangar rond gaan snuffelen en ook buiten op de 'flightline' de andere toestellen gaan bekijken. Om het hele verhaal in enkele kreten samen te vatten: Een volgepropte hangaar met enkele projecten die hoewel niet af er zeer goed uit zien en verder een hoop oude toestellen die nog veel werk nodig hebben, een verzameling vliegtuigen buiten die allemaal wel wat missen, en een hoek met willekeurig op elkaar gestapelde onderdelen, halve vliegtuigen en andere onidentificeerbare stukken aluminium. Ik was verbaasd over de algehele indruk van een berg troep die uit de hele verzameling overbleef. Hoewel ze goede restauraties afleveren  is de eerste indruk van een schroothoop die toevallig een hangaar binnen geschoven is. Het is blijkbaar hun manier van werken...

Een gesprek dat ik met een van de medewerkers had bevestigde trouwens mijn idee over Amerikanen: ze hebben erg veel moeite om over hun eigen grenzen te kijken, en ze kunnen heel goed de feiten in hun eigen voordeel aanpassen. Ik heb ook nog even bij de buren van Reilly Aviation gekeken, bij dit bedrijf kan je vliegen in een T-6, een trainer uit de tweede wereldoorlog. Erg interessant maar ook erg duur helaas. Iets voor als ik meer geld over heb ben ik bang.

Na het museum ben ik nog even rondgereden in Kissimmee voordat ik weer richting het zuiden ging. Dit heb ik nu eens via een andere route gedaan zodat ik uiteindelijk bij Vero Beach weer uitkwam. Hier ben ik nog even gaan kijken bij de Atlantische Oceaan, deze had ik ook nog niet gezien namelijk. Uiteindelijk was ik rond acht uur weer terug bij Pan Am, eindresultaat: een hoop foto's en zo'n 250 mijl gereden!

Oh ja, terwijl ik weg was is Charlotte solo gegaan!

Een indrukje van Reilly's Warbird Restoration Museum

Back to top