Dag 36  - 11 Maart 2002 - Maandag

Vandaag moest ik toch mijn uniform weer aan (die overhemden zitten niet lekker als je je nek verbrand hebt trouwens). Om 8.00 stond ik op het rooster, met instructeur maar zonder vliegtuig. Dat bleek een probleem te zijn want toen ik ging vragen welk toestel ik zou krijgen waren er geen meer voorradig. Tja, en op zo'n dag komt je instructeur altijd pas later binnenvallen. Gelukkig had er iemand een vlucht gecanceled, dus we hadden toch even later een toestel geregeld, maar door dit gedoe ging ik pas wat later verder met de voorbereiding. Normaal niet zo'n punt maar dit zou de eerste cross-country vlucht worden en ik moest al mijn koersen nog berekenen (dit kan je pas doen als je de weersvoorspelling weet). Gelukkig had ik zaterdag avond al een route uitgestippeld dus we zaten zonder al te veel vertraging toch nog redelijk snel in de lucht. De vlucht ging eerst naar het vliegveldje Okeechobee, en van daar uit naar het zuiden richting een ongebruikt veld dat Harlem heet en naar Pahokee. Op Pahokee hebben we even rustig touch & go's kunnen oefenen en daarna zijn we weer naar het noorden gevlogen richting Fort Pierce. Ruim twee uur gevlogen, om heel Lake Okeechobee heen en mijn planning klopte heel aardig voor een eerste poging! De checkpunten in de route heb ik allemaal gevonden en ik ben niet al te veel van koers afgeraakt. Eindconclusie: leuke vlucht.

In de middag was de eerste vergadering van de lokale studentenraad gepland, en ondanks dat we even moesten zoeken en toen wachten om iedereen te vinden was het een nuttig gesprek. De vertegenwoordiger van Pan Am, de Chief Flying Instructor, is goed mee te praten en hij had wel oor voor onze vragen en suggesties. Een goed begin denk ik.

Vanavond kwam de tweede groep van onze klas binnenvallen. Ook zij hebben de vlucht hierheen overleefd, en zullen binnen een paar dagen beginnen aan de eerste vluchtjes. Maar eerst gaan ze de jetlag van zich afslapen gok ik.
Dag 37  - 12 Maart 2002 - Dinsdag

De dag van vandaag: twee vluchten gepland, allebei solo naar het oefengebied om zelf alles weer eens door te lopen. Hiervoor heb ik nodig: een paar mijl zicht (3 minimaal) en een wolkendek boven de 2500 voet. Tja, dus als dan de weerberichten aan komen zetten met wolken op 800 voet...... dan laat je je vluchtje vrolijk vervallen. Dat was dus de eerste vlucht. Ik had natuurlijk nog vlucht twee op het schema staan, dus als de wolken nu een beetje willen verbeteren gedurende de dag.....

Echter later op de middag was het weer wel verbeterd maar nog steeds niet goed genoeg om zeker te kunnen zijn van een vlucht waarbij ik alles kan doen wat ik wil. En dus ook deze laten vervallen.

Toen ik 's avonds wilde gaan bedenken wat ik moest gaan eten kreeg ik het aanbod om mee uit eten te gaan met Charlotte, Bonnie, Matthijs en Mark. Hmm, oke. Was best lekker, we hebben weer bij de Tiki in Fort Pierce gegeten, waar we toendertijd ook met die KLM bobo's zijn geweest, was nog steeds lekker eten.

Dag 38  - 13 Maart 2002 - Woensdag

Vandaag dan maar weer een poging voor mijn twee solovluchtjes. Om acht uur was het weer volgens alle berichten redelijk goed, wolken boven de 3000 voet en op de radio zelfs 'sky clear' dus vliegen! Toen ik in het vliegtuig zat leek het alsof de wolken zich niet aan de afspraken gingen houden, maar we zullen zien. En inderdaad zat ik na de start op 1200 voet al bijna in de wolken, dus omgedraaid en dan maar landingen doen op Fort Pierce. Het was hier en daar redelijk turbulent en ik heb niet de allernetste landingen van mijn vliegcarriere gemaakt maar toch was het weer een goede oefening.

Vanmiddag ga ik weer een poging doen. Hopelijk lukt het nu want de planning is om dan morgen nog een dual vlucht te doen, vrijdag nog een solo en dan zaterdag mijn checkvlucht. We hadden nog een dagje vrij hierin origineel maar na de cancellations van gisteren is dat nu in elkaar geschoven, als het weer nu tegen blijft werken wordt het misschien de check verzetten?? We zullen zien.

Goed, dat ging dus ook niet door, vanmiddag was er zeer veel turbulentie, en dat samen met nog steeds veel bewolking..... gewoon beneden blijven is dan het devies. Gelukkig is er nog wel wat te schuiven op het schema. Ik heb nu morgenochtend S21 en kan dan later in de middag D22 doen.

Dag 39  - 14 Maart 2002 - Donderdag

Vanmorgen vroeg op voor een vluchtje om 7.00, tenminste, dat dacht ik. Toen ik de gordijnen openschoof kon ik de parkeerplaats niet zien liggen door de mist dus ik zag het somber in. Inderdaad bevestigden de weerberichten mijn vermoedens: 400 meter zicht is echt niet genoeg voor mij om solo te gaan vliegen. Dus heb ik mijn vlucht naar 9.00 verschoven in de hoop dat de mist dan weg zou zijn. Gelukkig was dat inderdaad het geval, en na een hoop rondgehang ben ik om 9.00 vertrokken. De vlucht ging erg goed vond ik zelf, hoewel ik nog steeds niet helemaal netjes mijn steile bochten draai vind ik. Maar de landingen gingen erg goed vanochtend dus daar was ik wel weer blij mee.

Toen ik terug was ben ik maar even heel snel een vluchtje gaan plannen want de D22 vlucht gaat ook over navigatie, maar ik had gehoopt dat mijn instructeur aan zou geven waarheen. Niet dus, dan maar zelf wat bedacht. Even snel de planning gedaan en om 15.00 was ik weer een toestel aan het pre-flighten (alles controleren, niet vergeten de drie punten waar het toestel vastgebonden staat los te halen). De vlucht ging ook wel goed, een uur ervan was een inleiding op het IFR (op instrumenten) vliegen dat we in het tweede gedeelte van onze tijd hier gaan doen. Best wel vreemd hoor, om al die wijzers de goede kant op te laten gaan.  Op sommige momenten valt dat nog vies tegen! We hebben nog wat touch and go's gemaakt op Okeechobee airport, was ook weer even leuk aangezien ik daar nog nooit geweest was. Maar het resultaat was positief, mijn instructeur was tevreden en ik eigenlijk ook wel.

Toen ik terugkwam was Barber ook net klaar dus zijn we met z'n tweeën nog even gaan kijken wat er voor eten over was in de lunchroom hier. Er is vanavond een meeting van de studentenvereniging van de FAA studenten hier en daarvoor heeft de school voor iedereen broodjes en 'chicken wings' klaargezet. Uiteindelijk met z'n drieën (Daan kwam ook nog meeëten) dus nog even gratis gegeten.

Dag 40  - 15 Maart 2002 - Vrijdag

Vanochtend mocht ik weer naar het oefengebied (ik ken daar intussen aardig de weg vind ik) voor vlucht S23. Anderhalf uur gevlogen, bochtjes gedraaid (want die moet ik vooral oefenen) en wat andere zaken. De bewolking hing iets lager dan voorspeld, maar gelukkig was het geen groot probleem voor deze vlucht.

Wat wel jammer was, was dat ik toen ik weer terug ging richting het veld zo'n ruime tien minuten heb rondgecirkeld (precies boven de oprit van de turnpike) voordat ik naar het veld toe mocht. Omdat Fort Pierce een 'gecontroleerd veld' is (er staat een toren met verkeersleiders) moet je die eerst oproepen, en als je pech hebt roepen ze dan 'Stay outside of class delta airspace' en dan mag je dus gaan wachten. Op zo'n moment zwermen er al teveel vliegtuigen rond het veld en willen ze de drukte beperken. Tja, en dan hang je dus maar bochtjes te draaien en te wachten tot je iets anders mag gaan doen. Door deze drukte zat landingen oefenen er niet meer uitgebreid in, maar ik heb er toch nog eentje extra kunnen regelen. Ik heb nog een tweede approach gemaakt maar die moest ik afbreken toen het andere Pan Am toestel dat mij moest gaan volgen besloot om voor mij te gaan zitten.

De rest van de dag ben ik een beetje voor gaan bereiden voor morgen. De instructeur die ik voor mijn checkvlucht van morgen heb is op zijn zachtst gezegd een beetje een moeilijk typje. Dus zorgen dat ik morgen niet verlegen zit om een antwoord. Ik moet ook een route plannen voor morgen, naar Pahokee en daarna Boca Raton, maar ik weet nu al dat ik er hoogstens een klein gedeelte van ga vliegen. We hebben nooit genoeg tijd voor de hele route. Maar het plannen houd me vanavond nog wel een uurtje bezig.

Dag 41  - 16 Maart 2002 - Zaterdag

Vanochtend was het vroeg wakker wezen, want om 7.00 werd ik al verwacht. Dat betekent dus om 6.00 al naar Operations want met de voorbereiding, vooral voor de geplande route, ben ik nog wel een ruime drie kwartier bezig. Tja, en als je dan bij Operations voor een dichte deur staat baal je best wel. En inderdaad: op zo'n ochtend gaat pas om 6.40 het gebouw open! Dus heel snel even naar het weer kijken en proberen om alles ingevuld te krijgen, maar voordat ik dit af had kwam de instructeur al om de hoek kijken. Joeri kwam ook om 7.00 binnen lopen want de instructeur had hem gevraagd om ook om 7.00 er te zijn. De bedoeling was om eerst met mij te vliegen en dan ergens onderweg om te wisselen met Joeri, maar Joeri had nog niet al zijn papierwerk af (ik eigenlijk ook niet) dus hij bleef nog op de grond en ik mocht eerst mee.

Na de start eerst twee circuitjes gedraait hier op Fort Pierce, en ik vond dat het helemaal niet slecht ging, het was ontzettend rustig nog, geen andere toestellen, geen turbulentie, dus dat hielp ook wel. Daarna naar het zuidwesten gegaan om een stukje van mijn geplande route te vliegen. Ook dat ging wel goed, hoewel ik wel te laat bij mijn eerste checkpunt was geweest, mijn snelheid was minder hoog als waarop ik gerekend had. Echter al voordat ik bij mijn checkpunt was mocht ik omdraaien en zijn we wat oefeningen gaan doen. Daarna weer terug naar Fort Pierce en nog twee landingen gemaakt. Ik vond zelf dat ik het niet slecht had gedaan maar gedurende de vlucht waren er wel al een aantal puntjes geweest waar ik commentaar op kreeg (of zag dat er driftig aantekeningen werden gemaakt, krijg je het ook een beetje benauwd van). Ach, ik had mijn best gedaan en deze instructeur (Toby Kallner, Zweeds van origine) heeft nu eenmaal een reputatie als een moeilijke kerel, ik zie het wel.

Toen ik eenmaal weer terug was in Operations klonk er een luide woordenwisseling uit Mark Lazarus zijn kantoor met jawel, Toby Kallner er bovenuit tegen Mark en mijn instructeur in. Hmm, klinkt niet goed....

Ik ben maar mijn papierwerk gaan doen want ik zou er toch niet achterkomen, Kallner ging nu met Joeri vliegen en daarna zou ik pas de debriefing krijgen. Echter binnen vijf minuten kwam mijn eigen instructeur binnen lopen met een grote grijns op zijn gezicht die me kwam feliciteren met een geslaagde checkvlucht. Kallner bleek het niet eens te zijn met een specifiek punt in de manier waarop hij les geeft, maar ook volgens Mark Lazarus heeft Kallner het hier fout! Ach, dat mogen ze dan mooi maar zelf uitvechten, ik heb mijn vluchtje binnen!

Inderdaad kwamen er bij de debriefing nog aardig wat puntjes op tafel maar hij kon me niet minder dan een 'Standard minus' aansmeren dus dat is wel goed zo. Binnen is binnen. (We kunnen als beoordeling vijf mogelijke beoordelingen krijgen: Below Standard, Standard Minus, Standard, Standard Plus, en Above Standard, alleen de eerste is grond voor een Dx vlucht of een her-check.)

Zo, morgen ben ik vrij en vanmiddag verder ook dus ik ga eens een beetje bijslapen en de was doen, mag ook wel weer eens vind ik! Oja, de Mustang op de foto stond vanmiddag ineens voor de Airport Tiki geparkeerd, en dat vond ik natuurlijk weer een foto waard.
Dag 42  - 17 Maart 2002 - Zondag

Vandaag was de dag dat ik weer eens uit kon slapen en dat heb ik dan ook uitgebreid gedaan. Als je zo een paar keer in de week om 5 uur op mag merk je dat toch wel want vroeg slapen zit er niet altijd in (mijn huisgenoten hebben het 'rekening houden met anderen' nog niet helemaal door). Daarna maar eens rustig aan de dag begonnen, ontbijtje, was doen, enzovoorts. In de middag kwam Koen binnenlopen met de vraag of er nog meer mensen aanwezig waren (nee dus). Hij was namelijk net gebeld door Bart, en deze stond in Melbourne vast met de Grand Am (deze auto is door mijn huisgenoten van 003 overgenomen) en zijn vader en oom (die hier een paar dagen zijn). Tja, en die moesten weer naar huis. Het voorstel van hun kant was om een auto te huren en ze op te komen halen. Tja, en ik had toch niets te doen, dus Koen heeft een auto gehuurd maar uiteindelijk heb ik heen en weer naar Melbourne gereden. Toch wel weer even leuk, breekt de sleur zullen we maar zeggen. We hadden geluk want eigenlijk waren er geen huurauto's maar omdat het een dringend geval was mochten we wel een bus (een ford waar je met 7 à 8 man in kan) huren voor de prijs van een gewone auto, als hij maar wel weer vanavond terug kwam. Zo gezegd zo gedaan. Schade aan de Grand Am gaat trouwens richting de 3 à 400 dollar lopen, en de laatste twee dagen doet de versnellingsbak van de limo het ook niet helemaal goed (sinds hij op Orlando airport bijna is weggesleept toen Bart zijn familie op ging halen) dus het gaat goed met het wagenpark hier! Ik ben al lang weer blij dat ik geen geld in een auto heb gestoken hier!

Zo was ik de middag weer door, daarna nog even bij Operations uit gaan zoeken waarom ik voor morgen niet op het schema sta, en een vlucht van 15.00 tot 18.00 gekregen. Toen ik terug was gingen Rick en Joeri net boodschappen doen, dus kon ik mooi even mee om ook wat spullen te halen. Voor de vlucht van morgen hoef ik niet al te veel voor te bereiden  want ik had al een mooie vlucht uitgestippeld voor afgelopen zaterdag, maar heb deze uiteindelijk niet gevlogen, dat ga ik dan morgen wel doen.

Back to top