Week 9

Vandaag is weer zo'n vroeg dagje, om 7:30 zou ik in de lucht moeten zitten richting Okeechobee, maar het weer is nog niet helemaal zoals ik het wil hebben. Als je buiten staat kun je de wolken bijna aanraken dus ik denk dat ik nog even wacht. De vlucht dus verzet naar vanmiddag. Inderdaad is dan het weer een stuk beter, hoewel er voor later onweer kan komen maar dan ben ik al weer terug. Dus toch naar het westen gevlogen, eerst richting Okeechobee, waarna ik naar een klein veldje genaamd Wachaula ga voor wat touch en go's. Eenmaal hier aangekomen zijn er een aantal gyrokopters aan het rondvliegen aan de westkant van het vliegveld, maar aan de oostkant is alles vrij dus ik kan als ik aan deze kant blijf gewoon mijn landingen doen. Hierna had ik eigenlijk naar Avon Park gewild, een veld waar ik nog niet ben geweest, maar uitgerekend vanaf vandaag is het voor een week gesloten. Dan maar weer naar Sebring voor een touch en go, en hierna weer op huis aan.

Het is alweer wat later als ik terugkom, maar het valt mee, ik ben niet al te laat. Corjan, die voor mij met het toestel weg was, had mijn vliegtuig namelijk te laat teruggebracht, waarna het nog bijgetankt moest worden, en ik was dus ook niet op tijd weg. Dan valt het soms niet mee om zelf wel voor het einde van je toegewezen blok tijd weer binnen te zijn.

Na een snel beraadslagen met Charlotte en Barber, allebei niet zo vrolijk vandaag, hebben we besloten om naar de film te gaan en in Vero wat te gaan eten. De reden voor dit tijdsverdrijf is dat Charlotte haar theorieoverhoring voor haar eindcheck nog niet gehaald heeft, en Barber had vandaag al haar eindcheck, maar moet ook nog wat overdoen. Door een schrijf- danwel leesfoutje koos ze bijna de verkeerde baan toen ze op Stuart moest landen, en dit onderdeel moet ze dus nog een keertje overdoen. Charlotte moet nu terug haar boeken in en krijgt voor haar eindcheck nog een extra overhoring over een aantal onderwerpen.

De film werd E.T., lekker oud maar wel leuk om nog eens helemaal en in het groot te zien! We hebben daarvoor nog even een uitgebreid broodje gehaald bij de Subway's, toch ook wel weer lekker.

Ook vandaag weer vroeg op, deze keer voor een dual vlucht, al lijkt mijn instructeur dat niet door te hebben. Als hij er om 8:00, de eigenlijke starttijd, er nog niet is maar eens gebeld en inderdaad zat hij nog thuis in de veronderstelling dat hij pas om 9:00 verwacht werdt, maar hij zou er binnen een paar minuten zijn. Dus ik alvast naar het toestel toe, dat ergens helemaal aan de andere kant van het platform verstopt staat, en ook nog bijgetankt moet worden. Dus dat geregeld, pre-flight gedaan en wachten maar. Maar even later is Toby er en kunnen we weg.

Het vluchtje hierna was erug leuk! Ik had naar Palm Beach International gepland, een zogenaamd 'Class C' veld waar je met alle vormen van verkeersleiding te maken krijgt. Eerst Palm Beach Approach bellen, daarna naar Tower. Als je geland bent Ground oproepen, deze laten je taxien terug naar de baan en vragen je om Clearance Delivery op te roepen. Die schakelt je weer terug naar Tower. Intussen sta je weer naast de baan klaar voor vertrek en zij je naast je Boeings en ander groot materieel landen en opstijgen. Als Tower je eenmaal een 'Cleared for Take off' geeft mag je vlak daarna ook al gelijk weer overschakelen naar Departure, welke er dan voor zorgt dat je ook weer veilig hun luchtruim verlaat.

Eenmaal ontsnapt uit deze drukte gaan we naar North Palm Beach County om wat soft field landingen te oefenen. Normaal doen we dit gewoon op een stuk asfalt ook wel bekend als landingsbaan, maar deze keer wil Toby me dit op een grasbaan (tegen Pan Am regels in, maar wel goed voor de ervaring) laten doen. Dit is even wennen maar wel erg leuk. Op de terugweg hebben we het nog even over mogelijke carburateur problemen, en een mogelijkheid hiervan zou kunnen zijn dat de motor alleen nog maar op vol vermogen wil draaien. Waarop Toby zegt: ach, we moeten toch op tijd weer terug zijn, laten we dat eens simuleren. Zo zijn we dus op vol vermogen (bijna) terug naar Fort Pierce gevlogen, waarna we nog steeds met deze setting een approach hebben gemaakt waarbij we met 100 kts in plaats van de gebruikelijke 66 op de baan aankwamen. Als het echt was geweest hadden we dan de motor uitgezet, maar nu trekken we gewoon het gas dicht en glijden we nog een heel eind over de baan heen om de snelheid kwijt te raken voordat we de bandjes weer op de grond zetten. Ja, was een erg leuk vluchtje!

Hierna ben ik vanmiddag nog even met Charlotte en Barber naar Vero Beach geweest, onder andere naar de Pilot Shop van een andere vliegschool, in de hoop dat Charlotte hier wel kan vinden wat ze bij Pan Am niet hebben: een goede IFR bril. Dit is een soort bril die een groot gedeelte van je gezichtsveld blokkeert waardoor je echt alleen nog maar je instrumenten kan zien. Ze hebben wel andere modellen maar niet precies wat ze zoekt, zoektocht nog niet over dus. Hierna nog even een boekwinkel bezocht en ook een hiernaast gelegen watersportwinkel (lees: surfen en duiken enzo), waar een ex-student van Pan Am blijkt te werken. Deze maakt van een kort bezoekje een aardig wat langere stop want hij was erg enthousiast over de Hollanders die hij daar had ontmoet, en kon hier aardig wat verhalen over vertellen.

Hmm, het is al weer enige dagen later intussen, dus ik moet even denken wat ik ook alweer uitgevreten heb. Voor Woensdag stond S37 op het programma, een solovlucht die minimaal 300 mijl lang moet zijn en naar twee velden gaat die meer dan 45 mijl van het beginpunt liggen. Hiervoor heb ik in de ochtend een hele mooie route uitgekozen die langs de westkust gaat naar Naples en Venice. Hiertussen in vlieg je over een reeks eilanden en schiereilanden, langs Fort Meyers Beach, enzovoorts. Helaas stond er voor vanmiddag iets anders op het programma want er kwam een partij onweer aan waar wij echt niet in de buurt gaan vliegen. Dus vlucht gecanceled en thuisblijven. Het onweer kwam ook echt, inclusief aardig imposante wolken en zwaar noodweer dat boven ons hoofd losbarstte.

Ik zou Donderdagmiddag nog eens een poging gaan doen voor S37 tussen 12:00 en 17:00, en Joeri stond voor dezelfde tijd op het rooster dus het leek ons leuk om dit samen te doen. Dus een route gepland naar het noordwesten, ten zuiden van Orlando weer naar de oostkust en dan weer terug. Een van de velden die we aan wilden doen is Lakeland, waar volgende week Sun 'n Fun wordt gehouden (grote Fly-in annex airshow, daarover later meer). Toen we een uurtje voor vertrek de briefer belden kregen we te horen dat we in de buurt van Lakeland niet gewenst waren! Het zou er nu al zo druk zijn dat het niet verstandig was om daar heen te gaan. Ok, maar wat dan met nog een uur te gaan? Ik had nog de vlucht op mijn kaart staan die ik gisteren had willen vliegen maar door het onweer niet door ging, dus wij zo snel mogelijk deze afgemaakt, en met wat vertraging kregen we toch de benodigde krabbels bij elkaar en konden we naar de vliegtuigen toe. Snel opstarten en wegwezen, maar bij het taxiën merkte ik dat er iets niet klopte met de toerenindicator van mijn vliegtuig. Als ik het gas helemaal dichttrok gaf deze 1000 rpm aan, terwijl dat normaal zo'n 600 moet zijn. En de motor klonk ook alsof hij stationair liep. Joeri reed voor mij en ging al take off toen ik aan mijn engine run-up begon. Hierbij bleek de indicator wat vreemde dingen te doen, onder andere gaf hij geen constante aanwijzing maar bleef de naald wat heen en weer zwabberen, iets wat heel lastig doet aflezen. Na hier even over nagedacht te hebben ben ik toen maar weer terug gereden naar Pan Am. Ik zou hiermee geen goede powersetting kunnen instellen, en daarnaast kan ik ook niet controleren of de motor wel zijn volle vermogen levert. Maintenance erbij gehaald maar deze gaf aan dat het probleem bij hun bekend was, en dat de onderdelen er nog niet waren! Erg vreemd want dan moet dat in de papieren staan, en dat stond het echt niet! Intussen was het te laat om nog aan een vlucht te beginnen, en Joeri was ook niet meer in te halen (er was ook geen ander toestel, en deze wilde ik niet mee), dus dan niet vliegen.

Uiteindelijk had ik meer papierwerk dan als ik wel was gaan vliegen want ik moest de klacht melden, een rapportje van het incident maken, enzovoorts. En tussendoor probeerde ik ook nog te regelen dat er morgen een studentenraadvergadering komt, mijn middag was ook zo weer over uiteindelijk.

Toen ik dacht tijd voor mezelf te hebben kwam Charlotte terug van haar eindcheck vlucht, en bleek hiervoor geslaagd te zijn. Dit moest ergens met een etentje gevierd worden, dus wie ben ik om daar nee tegen te zeggen...

Vandaag had ik een logistiek probleem want wij mogen maar 6 dagen achtereen 'on duty' zijn. En dat ben je ook al als je een vlucht voorbereid, bij operations klaar bent en dan gaat cancelen. Dus ik mocht vandaag niet vliegen want dat was mijn zevende achtereenvolgende dag geweest. Dus een dagje vrij om wat zaken te regelen.

De studentenraadvergadering blijkt uiteindelijk vandaag niet door te gaan want de CFI van Pan Am heeft geen ruimte in zijn agenda, volgende poging wordt op Dinsdag.

Er moet een stemming komen voor de vertrouwenscomissie van de KLS in Eelde, hiervoor formulieren regelen, verspreiden, enzovoorts.

Ik moet ook nog steeds een kapper zoeken! Niet dat ik er al als een zwerver bij loop, maar soms moet dit nu eenmaal! En tja, als je zelf geen auto hebt moet je maar toevallig mee kunnen rijden met iemand die in de buurt van een kapper komt. Vanmiddag gaan er wat mensen naar de Mall in Vero Beach, en aangezien daar een kapper zit (en ze lang genoeg daar zullen rondhangen zodat ik ook nog terug kan) meegegaan met deze ploeg. Toen ik eenmaal geknipt was en iedereen uitgekeken was op de Mall kwam ineens het plan om dan maar naar de film te gaan, ok, vooruit dan maar. De film was 'High Crimes' met Morgan Freeman. Best wel een goede thriller!

Vandaag vroeg op, maar wel de moeite waard want het weer is goed genoeg om nu dan toch echt naar Naples te vliegen. Dit is eerst een redelijk eentonig stuk over de uitlopers van de Everglades heen, maar aan de westkust aangekomen ziet het er weer mooi uit. Hier zit je tegen de Golfkust aan en is het water erug mooi blauw. Op Naples ben ik geland en weer terug getaxied voor de start. Hierna volgt een stuk dat compleet langs de kust gaat, nou ja, langs de eilanden en schiereilanden die hier voor de kust liggen. Zo vind je dan uiteindelijk Venice, dat een stuk noordelijker ligt. Hier heb ik even het vliegtuig geparkeerd zodat ik wat brandstof in de tanks kan regelen. Officieel kan je 4:30 vliegen op een volle tank maar aangezien je ook nog reserve in je tank moet houden moet je echt bijtanken op een vlucht die richting de vier uur gaat. Helaas had ik niet genoeg tijd om even rond te kijken of om te eten hier (gratis als je 20 gallon fuel koopt, en dat gaat toch op Pan Am kosten) maar het was toch even leuk om eens ergens anders te stoppen. Normaal maak je wel landingen op andere velden maar stop je nergens, pas als je de motor afzet is een vlucht officieel afgelopen. In dit geval staat er eindelijk eens iets anders in mijn logboek dan 'Fort Pierce'.

Achtereenvolgens Fort Myers Beach, een stukje van het landschap langs de kust bij Fort Myers en Venice

In de middag kwam Daan informeren of ik mee wilde naar een winkel met modelbouw spullen, voor radiografisch bestuurbare vliegtuigen enzo. Ach, altijd interessant, ja hoor. Het bleek een klein winkeltje maar ze hadden wel grappig speelgoed. Nee, ik heb niets gekocht. Ik heb al genoeg dure hobbies, ik ga niet aan een nieuwe beginnen!

We hadden aan het begin van de week (toen Barber net niet haar check haalde) al geroepen dat er een etentje moest komen als ze hem wel zou halen, en dat was vanmiddag! Eerst zou het een grote groep worden, en een aantal man van 005 wist wel een tent om te eten......

Hier aangekomen zat deze en vol, en was de gemiddelde leeftijd boven de pensioengrens, dus maar even verder gezocht. De volgende tent was ook vol. Het volgende voorstel zagen wij (in de ene auto) niet zitten en dus is de rest (de groep uit 005 in hun auto) naar een ander restaurant gereden, en zijn wij richting de mall gegaan waar ook nog een goed restaurant zit. Deze hadden ook plek, zeker nu we maar met z'n vieren waren en het eten was er goed! Hierna hebben we nog een film zitten kijken thuis, maar morgen moeten we vroeg op voor Sun 'n Fun, dus eigenlijk was dit niet zo'n goed idee...

Inderdaad, zoals gisterenavond al voorspeld had ik geen zin om op te staan, maar ja, als je toch echt er heen wilt...

Om 6:45 stond iedereen klaar, maar was de chauffeur van de bus (mijn instructeur, Toby) in geen velden of wegen te bekennen. De reden hiervoor was niet zo moeilijk, vannacht is de zomertijd ingegaan en als hij z'n wekker niet verzet heeft komt hij pas over een uur aanzetten... Na een telefoontje kwam hij er redelijk snel al aan, en met een beetje vertraging vertrok de bus met 10 man er in richting Lakeland, zo'n twee en een half uurtje verder.

Sun 'n Fun is een jaarlijks evenement en is om te beginnen: groot! Het is meer een Fly-in dan een vliegshow (een Fly-in is niets meer dan een goede smoes om met een hoop vliegtuigen op een vliegveld samen te komen en hier bij te praten, te drinken enzovoorts), maar wel eentje die compleet uit zijn voegen is gegroeid. Het aantal vliegtuigen loopt echt in de duizenden, het duurt de hele week, omdat het zo groot is staat elke met de 'kleine' luchtvaart (lees: sportvliegtuigen) verbonden fabrikant of producent er wel om z'n spullen te promoten/verkopen, en er is ook een vliegshow in de middag, wat wil je nog meer!

In de ochtend zijn we vooral langs de zeer veel geparkeerde vliegtuigen gewandeld om de zelfbouwkunsten te bewonderen en ook om het 'oude spul' te bezichtigen. De vele, lange rijen vliegtuigen die we niet hebben gezien waren vast ook interessant, maar ik heb nu eenmaal maar een paar voeten.

Daarna zijn we wat bij de verkoopstands gaan kijken, die samen meer dan vier hangars vullen, en daarna kwam het vliegprogramma. Hierin zat heel veel aerobaticwerk, met twee (voor mij) hoogtepunten. Ten eerste een verbouwde dubbeldekker die nu naast zijn normale motor met propellor ook nog een straalmotor onder de romp heeft hangen! Wat hier voor maneuvres uit te halen zijn moet je zien om te geloven! En om het allemaal nog leuker te maken staat er tijdens de hele vlucht een dame bovenop de vleugel van het toestel! Het tweede hoogtpunt was een zweefvliegtuig wat, eenmaal omhooggesleept, met twee rooksporen achter zich een reeks zeer mooie aerobatic figuren liet zien. Heel indrukwekkend: een stil zweefvliegtuig dat door de lucht danst, begeleid door klassieke pianomuziek over de omroepspeakers!

Hallo, de show is aan de andere kant mensen! (Barber en Daan)

Een 'slightly overpowered' Waco uit de jaren '30 (met een jaren '80 straalmotor eronder!)

Om zes uur verzamelde iedereen zich weer bij de bus met alle gratis folders, afgesleten voeten, aankopen, volle fotorollen, vermoeide ledematen en lege magen. Om dit laatste recht te zetten ging Toby daarna op zoek naar een eettent. Op suggestie van enige anderen in de bus (maar ik vermoed dat hij het zelf ook een goed idee vond) reed hij toen via een enorme omweg (met andere woorden: hij was verkeerd gereden) naar de eettent voor vanavond: Hooters. Voor de niet bekenden (er zit er ook eentje in Amsterdam) is dit een eettent met 'schaars' geklede serveersters. Dit houdt niets meer in dan dat ze er in een strak shirtje en strakke hotpants bijlopen, maar voor Amerika is dit zeeeeeer revolutionair (in Amsterdam loop je gewoon drie straten verder en zie je veel meer). Ach, vreemd genoeg was het eten er helemaal niet slecht, en als je binnen zit blijkt dat er ook gewoon echtparen (ook van na pensioenleeftijd!) en 'gewone' families zitten te eten met natuurlijk een half oog op de Football wedstrijd op een groot scherm in de hoek. In Amsterdam is het geloof ik een tent voor studenten en anderszins gefrustreerde types, maar ja... Amsterdam is dan ook wel wat anders dan de 'grote stad' Lakeland, FL.....

Om half elf (zomertijd) rolden we de bus weer uit voor de deur hier bij Pan Am. En natuurlijk heeft mijn instructeur mij voor morgen om 7:00 ingepland!! (Solo natuurlijk, zelf kan hij uitslapen.) Nog even snel een route verzinnen en dan mijn bed in.